Forsmíðaðar aðveitustöðvar eru meginstefnan í núverandi endurnýjun raforkukerfis á landsbyggðinni og framtíðarbyggingu tengivirkja. Hins vegar hafa þeir enn nokkra annmarka, sérstaklega:
(1) Brunavarnir: Forsmíðaðar aðveitustöðvar eru almennt fulllokaðar og eftirlitslausar. Þrátt fyrir að allur búnaður virki án olíu og sé búinn fjarstýrðu reykviðvörunarkerfi, er eldhætta enn til staðar inni í forsmíðaðri einingunni, svo sem snúrur og jöfnunarþétta. Ef eldur kemur upp er loftræsting og slökkvistarf erfið. Því ætti að íhuga sjálfvirkt slökkvikerfi, en það myndi auka framleiðslukostnað á forsmíðaða tengivirkinu.
(2) Stækkun: Vegna takmarkana á stærð og framleiðslukostnaði, hafa forsmíðaðar aðveitustöðvar takmarkað stækkunarbil fyrir útleiðandi línur. Það er erfitt að bæta 1-2 fleiri útleiðandi línuhólfum við upprunalegu forsmíðaða eininguna; viðbótar forsmíðaðar einingar eru nauðsynlegar. (3) Viðhaldsvandamál: Vegna framleiðslukostnaðar og takmarkaðrar stærðar girðingar hafa forsmíðaðar aðveitustöðvar tiltölulega lítið viðhaldsrými, sem hindrar viðhald búnaðar, sérstaklega neyðarviðgerðir. Þetta er eðlislægur og óyfirstíganlegur galli forsmíðaðra tengivirkja.
Að lokum, þegar litið er til framtíðar, verða forsmíðaðar aðveitustöðvar mikið notaðar í borgum, dreifbýli, iðnaðar- og námufyrirtækjum og opinberum byggingum um allt land mitt. Kostnaðar-hagkvæmni þeirra mun leiða til aukinnar notkunar, sem hækkar enn frekar rekstrarstig raforkukerfis lands míns.
